กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่ชาย มันเยอะเกินไปแล้ว พวกเราไม่ต้องการมากขนาดนี้หรอก นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้ว!”
สือเฟยปฏิเสธเป็นพัลวัน แต่ในใจกลับซาบซึ้งจนตื้นตันไปหมด
“รับไปเถอะ ฉันไม่ได้ขัดสนของแค่นี้ที่ให้พวกนายหรอก”
อวิ๋นฝานยัดเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งเข้าปาก “รีบกินเข้าเถอะ ถ้ากินเสร็จแล้วน้องชายนายยังไม่ตื่น นายก็แบกเขาเดินตามฉันมา
ยิ่งถึงเมืองจิงได้เร็วเท่าไหร่ โอกาสที่ชาวบ้านร่วมถิ่นของนายจะได้รับการช่วยเหลือก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น”
ปากพูดไปแบบนั้น แต่อวิ๋นฝานกลับไม่คิดคาดหวังกับเรื่องนี้ในใจเลย