เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากจัดการบาดแผลเสร็จ อวิ๋นฝานก็ให้น้ำแก่เขาอีกจำนวนหนึ่ง
เด็กหนุ่มดื่มจนหมด สายตาเหม่อมองเปลวเพลิงที่ไหวระริกไม่หยุด แล้วค่อย ๆ เริ่มเล่าเรื่องราว
“หลังจากภัยพิบัติปะทุขึ้น หัวหน้าหมู่บ้านก็พาพวกเราหนีไปที่ตำบลเตาหลอมเหล็ก ภายใต้การนำของนายกเทศมนตรีตำบล พวกเราร่วมแรงร่วมใจกันต้านทานศัตรูภายนอก จนเอาชีวิตรอดมาได้อย่างกระท่อนกระแท่น
แต่สงบสุขได้ไม่นาน เมืองเล็กก็ถูกอสุรกายจำนวนมากเข้าโจมตี
พวกมันฆ่าคนแก่และคนที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกทุกคนในเมืองเล็ก และยังจับตัวผู้มีพลังพิเศษไปจนหมด
จากนั้นก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งมา พวกเขากักขังพวกเราไว้
วันละมื้อ มิมรณะเพราะอด แต่มิอาจอยู่ดีได้ อีกทั้งยังพาคนไปกลุ่มหนึ่งเป็นระยะ
คนที่ถูกพาตัวไปไม่มีใครได้กลับมาเลย คนที่เหลืออยู่ต่างหวาดผวาไปวัน ๆ