เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงเนี่ยนอันมองดูเสิ่นหนานชวนที่อยู่ด้านล่าง ปีนขึ้นมาได้ไม่ถึงสองเมตรก็ลื่นไถลลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ ตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะยกมือกุมขมับ
“สติปัญญาของพี่ชายนาย ดูเหมือนยังไม่ฟื้นคืนมาเลยนะ...”
ไม่อย่างนั้นทำไมถึงทำเป็นมองไม่เห็นเถาวัลย์ที่เธอทิ้งลงไปให้ ดึงดันจะพึ่งพาตัวเองปีนกำแพงขึ้นมาให้ได้กันเล่า~
เสิ่นหนานสิงนวดขมับ ส่งเสียงอืมในลำคอด้วยสีหน้าจนปัญญา จากนั้นจึงดึงเถาวัลย์สะบัดไปตรงหน้าเสิ่นหนานชวน “ขึ้นมา”
เสิ่นหนานชวนดูเหมือนเพิ่งจะสังเกตเห็นเถาวัลย์ รีบยื่นมือคว้าหมับเอาไว้ทันที
เจียงเนี่ยนอันกระตุ้นพลังพิเศษ ดึงเขาขึ้นมาด้านบน
ไม่รอให้เสิ่นหนานชวนได้แสดงความรักความคิดถึงต่อน้องชาย เสิ่นหนานสิงก็กดไหล่เขาไว้พลางเอ่ย “บอกสถานการณ์ที่นี่ให้พวกเราฟังก่อน”
“ได้!”