ตอนที่ 207 พบฝูงหนูกลายพันธุ์อีกครั้ง

“เนี่ยนอัน เธอได้ยินหมดแล้วใช่ไหม เสี่ยวจ้านจ้านยอมรับแล้วนะว่าเมื่อกี้เขาพูดจาซี้ซั้วไปเอง...”

เสิ่นหนานสิงทิ้งตัวลงในอ้อมอกของเจียงเนี่ยนอันด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ “เขาใส่ร้ายฉัน เธอต้องทวงความยุติธรรมให้ฉันนะ~”

“ได้ ๆ ๆ ทวงความยุติธรรมให้นายแน่ แต่ก่อนอื่นให้ฉันดูขานายก่อน!”

เจียงเนี่ยนอันยังคงเป็นห่วงขาของเขา หลังจากปลอบไปคำหนึ่งก็ดันตัวเขาออก สายตาจับจ้องไปที่ขาของเขา

ร่างของเสิ่นหนานสิงพลันแข็งทื่อ ขยับถอยลึกเข้าไปบนเตียงอย่างแนบเนียน มือขยำผ้าปูที่นอนแน่น เหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความประหม่า

ถ้าขืนให้เนี่ยนอันเห็นว่าขาของเขาไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด จะไม่แย่เอาเหรอ

เขาพยายามยิ้มให้เป็นธรรมชาติที่สุด “เนี่ยนอัน ฉันรู้สึกว่าฉันหายดีแล้วล่ะ ไม่เจ็บแล้ว”