กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่ชายลั่วอี้พูดจายังไม่รู้เรื่องเลย ไม่เล่นกับพี่แล้ว!”
เสี่ยวหลงจ้านดึงมือขวาของเสิ่นหนานสิงแล้วเดินดุ่ม ๆ ไปข้างหน้าด้วยความโมโห
“ฉันว่านะเจ้าเด็กน้อย นายจะไร้เหตุผลเกินไปแล้วมั้ง?
ตัวนายเองฟังคำพูดฉันไม่เข้าใจแท้ ๆ ไหงมาปรักปรำว่าฉันพูดไม่เคลียร์ได้ล่ะ?”
ลั่วอี้ที่เพิ่งตามทันรีบก้าวเท้ายาว ๆ ไล่กวดขึ้นมา ก่อนจะเอานิ้วจิ้มแก้มเสี่ยวหลงจ้านไปทีหนึ่ง
“เจ้าคนไม่รู้หนังสือตัวจิ๋วที่แม้แต่วุฒิอนุบาลยังไม่มีเอ๊ย!”
“พี่นั่นแหละไม่รู้หนังสือ” เสี่ยวหลงจ้านอ้าปากทำท่าจะงับลั่วอี้ “ฉันคือเด็กเปรตต่างหาก!”
ลั่วอี้ชักมือกลับอย่างไว แล้วหัวเราะถามเสี่ยวหลงจ้าน “เด็กน้อย นายรู้ไหมว่าเด็กเปรตมันแปลว่าอะไรกัน?”