กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ไม่รอให้เจียงเนี่ยนอันตอบ ลั่วเยวี่ยก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “ปีนี้ฉันอายุสิบเจ็ดปี พวกเรามาเป็นเพื่อนกันได้ไหม”
เจียงเนี่ยนอันยิ้มพลางมองเธอแวบหนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าลั่วเยวี่ยคนนี้จะเป็นพวกตีสนิทคนง่ายขนาดนี้
เธอเอ่ยบอกชื่อของตัวเอง “ฉันชื่อเจียงเนี่ยนอัน แก่กว่าเธอไม่กี่ปี”
“งั้นฉันเรียกเธอว่าพี่อันอันได้ไหม”
ลั่วเยวี่ยพอได้ยินเจียงเนี่ยนอันตอบรับ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งหวานล้ำขึ้น
เจียงเนี่ยนอันเลิกคิ้วเล็กน้อย หันไปมองลั่วเยวี่ยโดยไม่พูดอะไร
เธอคงไม่ได้ลืมไปแล้วหรอกนะว่าเมื่อครู่เพิ่งจะสู้กันไปยกใหญ่
“ขอร้องละนะ~”
ลั่วเยวี่ยรีบกระพริบดวงตากลมโตเป็นประกายน้ำฉ่ำของตน มองเจียงเนี่ยนอันด้วยแววตาน่าสงสารจับใจ
ยามอยู่บ้าน ทุกครั้งที่เธอทำความผิด หรืออยากทำเรื่องที่คนอื่นไม่อนุญาต เพียงแค่ใช้ไม้นี้ คนในบ้านก็ยอมตามใจข้อเรียกร้องของเธอทุกครั้ง