ตอนที่ 117 เถาวัลย์ที่กินเครปเค้กดื่มกาแฟ

อวิ๋นฮวาทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าก้มตากินข้าวคำโต

เขาหิวจะตายอยู่แล้ว ถึงไม่สนใจหรอกว่าใครกันแน่ที่ทำตัวสุนัขไม่รับประทาน~

อวิ๋นฝานเห็นอวิ๋นฮวาไม่สนใจตนก็เบะปาก โยนกางเกงไปบนโซฟา ส่งเสียงฮึดฮัดสองที จากนั้นก็ยกชามขึ้นมากินข้าวคำโตเช่นกัน

ภายในห้องนอน

เจียงเนี่ยนอันเร่งให้เสิ่นหนานสิงขึ้นเตียงพักผ่อนแล้ว

เสิ่นหนานสิงจับมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย “อยู่เป็นเพื่อนผมได้ไหม?”

เจียงเนี่ยนอันนอนคว่ำครึ่งตัวอยู่ข้างเขา พลิกมือสอดประสานสิบนิ้วกับเขา ก้มมองเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้ อยู่เป็นเพื่อนคุณ รีบหลับตาพักผ่อนเถอะ~”

เดิมทีเธอก็ไม่ได้กะจะไปไหนอยู่แล้ว เพราะกลัวว่าเสิ่นหนานสิงจะไม่สบายตรงไหนขึ้นมาอีก