กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ในค่ำคืนที่ฝนตก เหลือเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น
กู้เหยียนไม่พูดอะไรอีก เขายื่นมือโอบไหล่เธอ พาเธอเดินไปทางรถ
“ขึ้นรถก่อน เธอเปียกทั้งตัวแล้ว ยืนต่ออีกคงได้เป็นหวัดแน่”
รถยังจอดอยู่ที่เดิม ไฟหน้ารถยังเปิดอยู่
อู๋ฉีเหวยยืนอยู่ข้างรถแล้ว เห็นกู้เหยียนพาคนมา ก็เปิดประตูเบาะหลังออกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
กู้เหยียนก้มตัวประคองซูจือเข้าไป แล้วตัวเองก็ตามเข้าไปนั่ง ปิดประตูรถตามมือ
พอประตูรถปิดลง เสียงฝนและเสียงลมก็ถูกกั้นไว้ข้างนอกทั้งหมด