กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“ทำงานล่วงเวลาเหรอ”
ซูจือวางโทรศัพท์มือถือตั้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วตัวเองนอนคว่ำลงบนเตียง ใช้มือค้ำคางมองเขา
“อือ” กู้เหยียนพิงพนักเก้าอี้ สายตามองผ่านหน้าจอไปหยุดที่ใบหน้าของเธอ “เก็บห้องเรียบร้อยแล้วเหรอ”
“ยังขาดอีกนิดหน่อย พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ เสี่ยวจือจื่อช่วยฉันทำไปเกินครึ่งแล้ว”
ซูจือพูดพลางยิ้ม “จริงสิ เธอบอกว่าวันนี้เจอนายที่ลิฟต์ ตื่นเต้นจนแทบตายคาที่”
กู้เหยียนหัวเราะออกมา “ดูออก”
“เธอยังบอกอีกว่า—”