กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
รถแล่นกลับไปจนถึงใต้ตึกบริษัทตลอดทาง ซูจือเดินตามหลานม่านเหวินขึ้นไปข้างบน
ประตูลิฟต์เพิ่งเปิดออก เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
“พี่จือจือ!!!”
ฟางจือจื่อโผเข้าหาซูจือทั้งตัว มือทั้งสองกอดรัดคอเธอแน่น ขาเกือบพันรอบเอวเธอ เหมือนสุนัขขนาดใหญ่ที่ถูกทำร้ายจิตใจอย่างแสนสาหัส
ซูจือถูกเธอชนจนเซถอยหลังไป 1 ก้าว รีบประคองเอวเธอไว้เพื่อทรงตัว:
“เอ๊ะ ๆ ๆ——เบา ๆ หน่อย! ฉันยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนะ ทนแรงชนแบบเธอไม่ไหวหรอก!”
ฟางจือจื่อซบหน้าลงบนไหล่เธอ เสียงอู้อี้ ปนเสียงร้องไห้: