ตอนที่ 220 ฉันจะไปสั่งสอนพ่อสักหน่อย

จูบของกู้เหยียนในที่สุดก็หยุดลง เขาคลายแรงลงอย่างช้า ๆ แต่ยังคงโอบเธอไว้ในอ้อมแขน

เขากอดเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง รอจนลมหายใจของเธอค่อย ๆ สงบลง จึงเอ่ยเสียงเบา

“เที่ยงนี้อยากกินอะไร”

ซูจือซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา เสียงนุ่มนวล ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างเอนอ่อนระเนระนาด “กินแล้ว”

กู้เหยียนชะงักไปครู่ “เมื่อไหร่”

ซูจือเงยตาขึ้นมองเขา ใบหูยังแดงอยู่ แต่ยกมุมปากขึ้นช้า ๆ แล้วค่อย ๆ เอ่ยออกมาสองคำ

“เพิ่ง... เพิ่งเอง”

ตอนแรกกู้เหยียนยังไม่ทันคิด แต่พอสบกับแววตาเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ ของเธอ ก็เข้าใจขึ้นมาทันที

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ยกมือเชยคางเธอขึ้นเบา ๆ แล้วกดเสียงต่ำ “ล้อผมเหรอ”