กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซูจือซบอยู่บนไหล่เขา เอ่ยเสียงอู้อี้ “คุณ”
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ฝ่ามือไล่ลงช้า ๆ ตามแผ่นหลังเธอ หยุดอยู่ที่ข้างเอว น้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน
“งั้นผมผิดเอง”
เขาถอยออกมาเล็กน้อย ก้มตาลงมองเธอ “ต้องทำยังไงถึงจะยอมยกโทษให้ผม”
ซูจือเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
“ตอนนั้นที่คุณเดินทางไปต่างประเทศเพราะพ่อฉัน ทำไมคุณไม่บอกฉัน”
กู้เหยียนมองเบ้าตาที่แดงเรื่อของเธอ ปลายนิ้วลูบผ่านหางตาเธอเบา ๆ
“ร้องไห้เพราะเรื่องนี้น่ะนะ”
ซูจือไม่หลบ มองเขานิ่ง ๆ อย่างนั้น รอคำตอบ