กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ข้างนอกเงียบไปสองวินาที แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น จากไกลเข้ามาใกล้
เสียงของกู้เหยียนดังลอดประตูเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเกียจคร้าน “เป็นอะไรไป”
ซูจือจ้องตัวเองที่สภาพหมดสภาพในกระจก กัดฟันกรอด “……ซิปติด”
นอกประตูเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเธอได้ยินเขาหัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจชัดเจน
ซูจือ “……”
ใบหูของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“หัวเราะอะไร” เธอตะโกนใส่บานประตู
“ไม่ได้หัวเราะ”
น้ำเสียงเขายังมีรอยยิ้มที่เก็บไม่หมดติดอยู่ แล้วลูกบิดประตูก็หมุน “ผมเข้าไปนะ”
ประตูถูกดันเปิดออกเป็นช่องแคบ