กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ขนตาของซูจือสั่นระริก ลมหายใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
เธออ้าปาก เสียงอ่อนกว่าที่ตัวเองคาดไว้มาก แฝงความลนลานและความไม่มั่นใจ
“……ไม่เอา”
เสียงท้ายสูงขึ้นเล็กน้อย ราวกับถามเขา และราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมตัวเอง
ทันทีที่คำพูดจบลง เขาก็พลิกเธอกลับไปอีกครั้ง
ท่าทางเฉียบขาดไม่ต่างจากเดิม
???
ซูจือถูกเขาพลิกไปมาทั้งตัว มึนงงเล็กน้อย ซบอยู่บนเตียงแล้วถามออกมาอย่างอึดอัด
“กู้เหยียน คุณทำอะไรน่ะ”
เสียงทุ้มของเขาดังมาจากด้านหลัง แฝงความจนใจ