กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ในที่สุดภาพยนตร์ก็จบลงหลังผ่านไป 40 นาที รายชื่อท้ายเรื่องค่อย ๆ เลื่อนขึ้น แสงไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง
ซูจือเหมือนเพิ่งถูกคลายมนตร์ตรึงร่าง เธอผุดตัวขึ้นนั่งหลังตรงทันที แล้วปล่อยมือกู้เหยียน
เธอกระแอมแล้วพูดโดยแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “หนัง... หนังเรื่องนี้ก็ธรรมดา ๆ นั่นแหละ”
กู้เหยียนก้มมองเสื้อของตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองเธอ เขาไม่พูดอะไร เพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ซูจือมองตามสายตาเขาไป เห็นรอยยับหลายรอยชัดเจนบนเสื้อตรงข้างเอวเขา นั่นคือผลงานชิ้นเอกที่เธอฝากไว้เมื่อครู่
“...”