กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ในห้องนอนใหญ่ ซูจือนั่งขัดสมาธิบนเตียง ถุงขนมข้าง ๆ ว่างเปล่าไปแล้ว
เธอจ้องความว่างเปล่าเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พุ่งตัวไปข้างหน้าทันที ฝังหน้าลงในหมอนอย่างลึก ฮึออกมาเบา ๆ ในลำคอ ปลายขายังดิ้นไม่หยุดเตะผ้าห่มไปทีหนึ่ง
ช่างเถอะ จูบก็จูบไปเถอะ ยังไง……เธอก็ดูเหมือนไม่เสียเปรียบอะไร
ข้างหมอน โทรศัพท์สั่นหึ่ง ๆ ซูจือเอื้อมมือไปคว้าอย่างเชื่องช้า
หน้าจอสว่างขึ้น ข้อความวีแชตก็ระเบิดมา
ฟางหร่านส่งเครื่องหมายอัศเจรีย์และสติกเกอร์แชตที่ถาโถมจนเต็มหน้าจอมาเป็นชุด พร้อมข้อความ
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้:
“เวรเอ๊ย เวรเอ๊ย เวรเอ๊ย! หลับหรือยัง หลับหรือยัง ช่างเถอะ เธอต้องยังไม่หลับแน่!”
“ห้องน้ำ!!!!!! กู้เหยียนเจ๋งจริง!!!”