กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
สายตาของกู้เหยียนละจากใบหน้าซูจือที่แข็งค้างเป็นรูปปั้น กลับไปยังหน้าจออย่างสงบ
บนใบหน้าเขาไม่มีสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ แค่ยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้รอสักครู่
จากนั้นเขาหันไปทางประตู มองซูจือที่อุ้มของไว้แน่น แก้มแดงก่ำด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า ตาเบิกโพลงราวกับลูกบอล และมีท่าทางอยากหายตัวไปจากตรงนั้นเดี๋ยวนั้น
หางมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ทัน แต่กลับสู่ปกติอย่างรวดเร็ว
เขาขยับริมฝีปาก เอ่ยกับเธออย่างไม่มีเสียงว่า รอเดี๋ยว
ซูจือ: “……………………”
ตอนนี้เธออยากจะซื้อตั๋วยืนรถไฟกลางดึกหนีออกจากดวงดาวนี้ให้ได้เลย