ตอนที่ 93 รับทราบ ท่านผู้คุมสอบของผม

สมองของซูจือว่างเปล่าชั่วขณะ เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ พอตั้งสติได้ ปลายหูก็ร้อนผ่าวจนแดงก่ำ

“ไม่ได้นะ! นี่มันผิดกติกา!”

เธอรีบเอียงหน้าหลบอย่างลนลาน เรือนร่างบอบบางแคล่วคล่องลอดออกจากใต้ข้อศอกของเขา ชายกระโปรงเฉียดผ่านปลายแขนเสื้อสูทของเขา พาเอาลมเบา ๆ พัดผ่าน

เธอไม่กล้าหันกลับไป หลังตั้งตรงแข็งทื่อ น้ำเสียงแข็งกระด้าง ยังปนความตื่นตระหนกที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ “รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวสาย”

รอยรั่วโผล่เต็มไปหมด

กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะจมอยู่ในลำคอ ทั้งทุ้มทั้งเย้ายวน

เขามองหญิงสาวที่รีบเผ่นหนีไป แต่ปลายหูกลับแดงก่ำเผยความเขินอาย แล้วก้าวตามไปอย่างไม่รีบร้อน