กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
กู้เหยียนมองสีหน้าอับอายจนแทบอยากตายของเธอ แล้วหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
แน่นอนว่าเขาจะไม่บอกเธอว่าข่าวนี้ออกมาจากเฮ่ออวี๋จัว
เขาหันตัวเดินไปห้องรับแขก หยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักโซฟา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติว่า
“ตอนเช้าผมไปบริษัทจัดการเรื่องนิดหน่อย ชุดราตรีอยู่ในห้องแต่งตัว จำไว้ลองด้วย บ่ายสี่โมงจะมีคนมาที่บ้านทำสไตลิ่งให้เธอ หนึ่งทุ่มงานเลี้ยงตระกูลเฮ่อ”
เขากำหนดตารางเสร็จ เดินไปทางเข้าบ้าน เปลี่ยนรองเท้าเรียบร้อย แล้วหันกลับมามองซูจือที่เดินตามออกมาด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
“นั่วนั่ว”
“...ทำไม” ซูจือขานรับอึ้ง ๆ น้ำเสียงไม่พอใจ