ตอนที่ 65 ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

“ก๊อก ก๊อก”

เสียงเบามาก แต่ชัดเป็นพิเศษในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด

ซูจือตกใจสุดขีด เกือบร้องออกมา มือยังกำลูกบิดประตูไว้แน่น

“ฉันเอง”

เสียงทุ้มของกู้เหยียนดังผ่านบานประตูมา เรียบเฉยเหมือนเคย “นอนแล้วหรือ”

“……ยัง”

ซูจือกระแอม พยายามทำให้เสียงฟังดูปกติ แต่ท้ายเสียงยังสั่นเล็กน้อย “มีอะไร”

ด้านนอกประตูเงียบไปครู่หนึ่ง

“เปิดประตู”

ซูจือจ้องบานประตู หัวใจเต้นเร็วขึ้น