กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เพิ่งวางสาย โทรศัพท์ก็สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
เป็นสายของหลานม่านเหวิน
ซูจือรับสาย ยังไม่ทันเอ่ย เสียงของพี่เหวินก็กระหน่ำเข้ามาใส่อย่างไม่เปิดโอกาส น้ำเสียงร้อนรน:
“ซูจือ! ซูจือ เธออยู่ไหน?! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?! บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?! พูดสิ! รีบพูดสิ!!”
“พี่เหวิน ฉันไม่เป็นไรค่ะ……” เสียงของเธอยังแหบอยู่เล็กน้อย “ฉันไม่ได้บาดเจ็บจริง ๆ”
“ไม่เป็นไร? เธอไม่เป็นไรจริง ๆ? แน่ใจนะ? เจ้าบ้านั่นไม่ได้แตะต้องเธอใช่ไหม? ไม่ได้ทำร้ายเธอใช่ไหม?”
หลานม่านเหวินพูดเร็วมาก ทุกคำเต็มไปด้วยความหวาดผวาย้อนหลัง “ฉันเพิ่งเห็นเทรนด์ฮิต ดวงจิตแทบหลุดออกจากร่าง! ทำไมเธอไม่รับสาย?! อยากให้ฉันหัวใจวายตายหรือไง?!”