ตอนที่ 48 วันสุดท้ายของช่วงแรก

【ซูจือนั่งคนเดียวอยู่ในสวนดอกไม้นานมาก】

【เธอกำลังดูโทรศัพท์มือถือ คุยกับใครอยู่นะ?】

【สีหน้าหลากหลายดีนะ บางทีก็พูดไม่ออก บางทีก็หัวเราะ】

【หรือว่ากำลังเตรียมของขวัญสำหรับพรุ่งนี้?】

แสงอาทิตย์อัสดงทอดเงาของเธอยาวออกไปยาวมาก

เธอนึกถึงภาพวาดนั้น

แมวสีส้มตัวนั้นเป็นภาพที่เธอวาดตอนอายุหกขวบ

ตอนนั้นตาแก่เพิ่งรับเธอเป็นลูกศิษย์ ไม่สิ ตอนนั้นยังไม่ได้ รับเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ อารมณ์ของตาแก่แบบนั้น จะพยักหน้าง่าย ๆ ได้ที่ไหน

ปู่เป็นคนพาเธอไป

ตาแก่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย สวมแว่นสายตายาว มองเธอหนึ่งครั้ง ไม่ได้พูดคำชมใด ๆ ไม่ได้พูดคำต้อนรับใด ๆ เพียงชี้ไปที่กระดาษขาวแผ่นหนึ่งกับดินสอหนึ่งแท่งบนโต๊ะ แล้วพูดว่า