ตอนที่ 45 แล้วเธอจะให้ไหม?

กู้เหยียนหยิบดินสอขึ้นมา

ท่วงท่าของเขาเร็วมาก แทบไม่มีความลังเลเลย

ปลายดินสอแตะลงบนกระดานวาดภาพ ฟรืด ฟรืด ฟรืด เสียงคมชัดฉับไว

ซูจือนั่งอยู่ตรงข้ามเขา สายตาโดยไม่รู้ตัวตกลงบนใบหน้าด้านข้างที่ถูกผ้าปิดตาบังไว้ของเขา

สันจมูกโด่งสูง แนวกรามคมชัด ผ้าปิดตาบดบังดวงตาคู่นั้นที่มักมีความนัยลึก ๆ กลับทำให้เค้าโครงใบหน้าส่วนอื่นชัดเจนยิ่งขึ้น

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องนานมาก่อน

ก็เป็นบ่ายแบบนี้เหมือนกัน แสงแดดดีมาก กู้เหยียนถือดินสอถ่าน วาดเธอในสมุดสเก็ตช์ช์ วาดท่าทางเลอะเทอะที่เธอกินแตงโมแล้วเปื้อนเต็มหน้า...

“เรียบร้อย”

กู้เหยียนวางดินสอลง เสียงของเขาตัดความคิดที่เธอเหม่อลอย

เจ้าหน้าที่มองนาฬิกาจับเวลา งงเล็กน้อย “ครูกู้ แค่ 8 นาที... คุณแน่ใจว่าเสร็จแล้ว?”