ตอนที่ 44 ตอนเธอนั่งอยู่ ว่าง่ายกว่า

ครบสิบนาที

ซูเหยียนฮวนดึงผ้าปิดตาออกในทีเดียว ก้มลงมอง “ผลงานชิ้นเอก” ของตัวเอง สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังเลือกมันฝรั่งในตลาดสด

เจ้าหน้าที่ยกกระดานวาดภาพขึ้นมา แสดงเคียงข้างเจียงอวิ๋นโย่วที่นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้สำหรับแบบ

เจียงอวิ๋นโย่วโน้มตัวเข้าไปหรี่ตามองอยู่นาน ก็เงียบไป

ภาพเขาบนกระดาน จะพูดยังไงดี... ในความนามธรรมมีความคุ้นเคยบางอย่าง ในความคุ้นเคยกลับแผ่กลิ่นอายความแปลกใหม่

ตำแหน่งเค้าโครงใบหน้าไม่ได้ผิด แต่พอประกอบเข้าด้วยกัน มองยังไงก็เหมือนกบเศร้าที่ถูกต่อยมาหนึ่งหมัด

เขาอั้นคำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็เค้นออกมาประโยคหนึ่ง “...รูปหน้าของฉัน เดิมทีมัน...มีเหลี่ยมมีมุมขนาดนี้เลยเหรอ”

ซูเหยียนฮวนกอดอก น้ำเสียงสมเหตุสมผลสุด ๆ “วาดตอนปิดตา จะไปเรียกร้องอะไรนักหนา ดูไปก่อนแล้วกัน”