กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ฟางอวี่ถงรับการ์ดและปากกามา หัวใจเต้นเร็วขึ้นทันที
มือที่กำปากกาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในดวงตาวาบแวบความดุดันที่ต้องคว้ามาให้ได้
เธอแทบไม่มีความลังเล ยกปากกาขึ้นกวาดหนึ่งครั้ง ก็เขียนชื่อนั้นลงไป
เขียนเสร็จแล้ว เธอพับการ์ดครึ่งหนึ่ง วางลงบนโต๊ะเบา ๆ บนใบหน้ากลับมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นเคย ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับเพียงเขียนประโยคไม่สำคัญอะไรลงไปตามมือ
หานจิ้งเสวี่ยรับการ์ดมา ขีดเขียนสองสามคำตามมือ แล้วขยำเป็นก้อนกลมโยนไปข้าง ๆ ความรังเกียจแสดงออกมาชัดเจน
เจ้าหน้าที่เตือนเบา ๆ: “ครูหาน อย่าขยำสิ พวกเรายังต้องดูอยู่”
หานจิ้งเสวี่ยเหลือบมองเขา: “งั้นก็ไปดูจากก้อนกระดาษสิ”
เจ้าหน้าที่: “……”