กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 296 ข้านี่ไร้เทียมทานทั่วหล้า
เช้าวันนี้ตระกูลเซียวมีการประชุมสรุปประจำเดือน แม้แต่เซียวมู่เฉียวที่แทบไม่ค่อยมาบริษัทก็ยังมาด้วย
เดิมทีเซียวโม่อวี่ตั้งใจจะกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่สุดท้ายก็ยังตัดใจจากสาวน้อยของตัวเองไม่ลง จึงอยู่ค้างคืนต่อ ได้แต่ตื่นแต่เช้าและออกเดินทางจากซั่วเป่ย์กลับมา ทั้งที่ฟ้ายังไม่สว่าง
แม้เซียวโม่อวี่จะดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ใต้ตาคล้ำเขียวอย่างเห็นได้ชัดว่าอดนอน แต่ดูเหมือนอารมณ์ของเขาจะดีมาก ฝีเท้ายามเดินยังเบาสบายกว่าปกติเล็กน้อย
รอยเลือดที่เซี่ยปิงหลีกัดไว้บนคอของเขาเมื่อคืน เช้านี้ตกสะเก็ดแล้ว แต่เขากลับไม่มีความคิดจะปิดบังแม้แต่น้อย แถมยังจงใจผูกเนกไทให้หลวมเล็กน้อย ราวกับอยากลากทุกคนมาดูรอยประทับที่สาวน้อยของเขาทิ้งไว้บนตัว
“นี่มัน... รอยฟันเหรอ? เมื่อวานนายกลับซั่วเป่ย์ไปหายัยหนูนั่นสินะ?” ทันทีที่เซียวมู่เฉียวเห็นเซียวโม่อวี่ สายตาก็จับจ้องไปยังรอยฟันสีแดงสดบนคอของเขา รอยนั้นเด่นชัดจริง ๆ ต่อให้ไม่อยากเห็นก็ยังมองข้ามไม่ได้
“อืม” เซียวโม่อวี่พยักหน้าแล้วแสยะยิ้ม เขาดึงเนกไทเบา ๆ อย่างอวด ๆ แทบอยากปลดคอเสื้อออกเสียตรงนั้น เพื่อเผยรอยฟันทั้งหมดให้ทุกคนได้ชม
เซียวมู่เฉียวสำรวจรอยฟันเล็ก ๆ ที่ยังบวมแดงอยู่บนลำคอของเซียวโม่อวี่ ก่อนอดถอนหายใจไม่ได้ “สาวน้อยของนายออกจะดุอยู่นะ... คนหนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ”
เซียวโม่อวี่เลิกคิ้ว “อิจฉาเหรอ?”