เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 245 อาหารของฐานทีมเราจะกลับสู่ระยะสูงสุดอีกครั้งแล้วใช่ไหม?
เวลาหนึ่งวันยังคงผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากบอกลาเซียวโม่อวี่ เซี่ยปิงหลีก็ขึ้นเครื่องบินเที่ยวกลับไปซั่วเป่ย์ทั้งที่ยังอาลัยอาวรณ์ ที่นั่งชั้นประหยัดเรียงแถวละสามที่นั่ง และบังเอิญเหลือเกิน ที่นั่งว่างข้างเซี่ยปิงหลีกับสวี่เยว่เวยกลับมีคนคุ้นเคยนั่งอยู่พอดี
“จี้เฟิง?” ไม่ได้เจอกันมานาน เซี่ยปิงหลีเห็นจี้เฟิงนั่งอยู่ข้างตัวเองก็แทบจะกระโดดขึ้นมา “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? นายก็จะกลับซั่วเป่ย์เหมือนกันเหรอ?”
“อืม” จี้เฟิงยังคงยิ้มอยู่ตลอดเวลาเหมือนเดิม เขาหรี่ตาอย่างเคยชิน พลางดันแว่นเบา ๆ แล้วตอบอย่างไม่รีบร้อน “การแข่งขันในเมืองจักรพรรดิสูงเกินไป ซั่วเป่ย์ยังดีกว่า”
“งั้นพวกเราก็ออกมาเจอกันบ่อย ๆ ได้แล้วสิ!” ดวงตาของเซี่ยปิงหลีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวงดงาม “นายกลับซั่วเป่ย์ไปทำงานที่ไหนเหรอ? สวัสดิการดีไหม?”
รอยยิ้มบนใบหน้าจี้เฟิงดูจะลึกขึ้นอีกเล็กน้อย แฝงความหมายลึกซึ้งอยู่หลายส่วน แต่น้ำเสียงยังคงไม่เร่งรีบ “กลับไปทำงานพร้อมเธอไง~ ส่วนสวัสดิการ…ก็ไม่เลวนะ?”
“หา?” สมองของเซี่ยปิงหลีว่างเปล่าไปชั่วขณะ เธอไม่เข้าใจความหมายของจี้เฟิง “นายจะกลับมาแข่งเกมอีกครั้งเหรอ?”
จี้เฟิงส่ายหน้าพลางยิ้ม และถอนหายใจไปด้วย “ฉันแก่แล้ว ไม่ได้แข่งมานานขนาดนี้ จะกลับลงสนามได้ยังไง?”