ตอนที่ 152 แต่ฉันเป็นตัวถ่วงของพี่ชาย

ตอนที่ 152 แต่ฉันเป็นตัวถ่วงของพี่ชาย

เซี่ยหลิงเฉินมองเสวี่ยเกาที่กำลังหมอบอยู่บนพื้นไม่ไกลนักและเลียอุ้งเท้าของตัวเอง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “เซียวโม่อวี่ นายรู้ไหมว่าทำไมปิงหลีถึงอยากเลี้ยงแมว?”

เซี่ยหลิงเฉินค่อย ๆ เล่าเรื่องในอดีตที่เขาไม่ค่อยอยากนึกถึงเรื่องนี้นัก

ตอนนั้นเซี่ยปิงหลียังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เพราะเธอเรียนข้ามชั้นมา จึงอายุน้อยกว่าเพื่อนร่วมชั้นหลายปี แม้ทุกคนจะคอยดูแลเธออยู่เสมอเพราะเห็นว่าเธอยังเด็ก แต่ด้วยช่องว่างด้านอายุ พวกเขาจึงเล่นด้วยกันไม่ค่อยได้ ประกอบกับเซี่ยปิงหลีไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาและพูดคุยกับคนอื่นมากนัก เธอจึงแทบไม่มีเพื่อนเลย

ตอนนั้นเซี่ยหลิงเฉินเองก็ยุ่งมาก ทุกวันหลังเลิกเรียนต้องไปทำงานพิเศษ แต่ยังดีที่เขากับน้องสาวเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมเดียวกัน เขาจึงยังคอยดูแลเธอได้บ่อย ๆ หลังเลิกเรียนทุกวัน เซี่ยปิงหลีจะนั่งรอพี่ชายมารับอย่างว่าง่าย หลังจากเซี่ยหลิงเฉินกลับไปทำอาหารเย็นเสร็จ เขายังต้องออกไปทำงานพิเศษต่อ กว่าจะกลับถึงบ้านก็แทบจะเป็นกลางดึกแล้ว เซี่ยปิงหลีเองก็หลับยากอยู่เสมอ หลายครั้งตอนที่เขาเลิกงานกลับถึงบ้าน น้องสาวของเขายังไม่หลับด้วยซ้ำ

ทุกครั้งที่เซี่ยหลิงเฉินกลับถึงบ้าน เซี่ยปิงหลีแทบจะนั่งรอเขาอยู่บนโซฟาเสมอ ร่างเล็ก ๆ ของเธอขดตัวเป็นก้อนอยู่บนโซฟาโดยไม่สวมรองเท้าเล็ก ๆ และจะยอมเข้านอนก็ต่อเมื่อรอจนพี่ชายกลับบ้านแล้วเท่านั้น