กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 150 ต่อให้เธอเกลียดฉัน ฉันก็สมควรโดนแล้ว
หลังจากทั้งสองคุยกันเสร็จและเดินออกจากห้อง ก็ถูกสองพี่น้องสอบสวนพร้อมกันทันที
“พวกนายสองคนคุยอะไรกัน ยังต้องแอบพวกเราอีกเหรอ?” เซี่ยหลิงเฉินมองจ้าวเฉินหนานราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ กอดอกแน่นแล้วจ้องเขาตรง ๆ
“นั่นสิ~” เซี่ยปิงหลีก็เลียนแบบท่าทางของพี่ชาย ยกมือเล็ก ๆ ขึ้นกอดอก แล้วเข้าไปยืนตรงหน้าเซียวโม่อวี่ พลางถามคล้อยตามเซี่ยหลิงเฉินว่า “พวกนายสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ยังมีความลับเล็ก ๆ แอบซ่อนพวกเราอีกเหรอ?”
เซียวโม่อวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ลูบแก้มน้อย ๆ ที่พองขึ้นเล็กน้อยของเซี่ยปิงหลี “หัวเล็ก ๆ ของเธอคิดอะไรอยู่ทุกวันเนี่ย ถึงกับหึงพี่เขยของตัวเองเลยเหรอ?”
“หยุด!” เซี่ยหลิงเฉินเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับคำเรียกนี้ “ทำไมต้องเป็นพี่เขย เรียกพี่สะใภ้ไม่ได้หรือไง?”
จ้าวเฉินหนานสูงกว่าเซี่ยหลิงเฉินเกือบครึ่งศีรษะ แถมยังมีรูปร่างกำยำ เมื่อยืนอยู่ด้านหลังเขา ก็ทำให้เซี่ยหลิงเฉินดู “บอบบาง” ขึ้นมาจริง ๆ
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะยื่นมือไปบีบแขนของเซี่ยหลิงเฉินที่ดูเรียวเล็กกว่าเมื่อเทียบกัน แล้วเอ่ยแซวว่า “ดูฉันเหมือนพี่สะใภ้ไหม?”
เซี่ยปิงหลีเบะปากแล้วตอบตามตรง “อืม…พี่ชายดูเหมือนกว่ามั้ง…”
เพราะในจินตนาการของเธอ พี่ชายของเธอมักเป็นฝ่ายที่ถูกกดอยู่ด้านล่างมาตลอด…