ตอนที่ 142 ตาแก่ รถมอเตอร์ไซค์แต่งของฉันจอดหน้าบ้านนายได้ไหม?

ตอนที่ 142 ตาแก่ รถมอเตอร์ไซค์แต่งของฉันจอดหน้าบ้านนายได้ไหม?

จ้าวเฉินไป๋เองก็จนปัญญา ยักไหล่แล้วแบมือทั้งสองข้าง “ฉันก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน หรือไม่นายก็อนุมัติวันลาให้ฉันสิ ฉันจะได้ออกไปเป็นเพื่อนเธอ”

“ฝันไปเถอะ” เซียวโม่อวี่ตัดความคิดของจ้าวเฉินไป๋อย่างเด็ดขาด อย่างไรเสียฤดูกาลปกติก็กำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว นักกีฬาไม่สามารถลางานได้ตามใจชอบ โดยเฉพาะช่วงนี้ที่มีแมตช์ฝึกซ้อมค่อนข้างถี่ ยิ่งหย่อนยานไม่ได้เป็นอันขาด

เซี่ยปิงหลีอยู่เป็นเพื่อนต่งเหวินเยวียนทำสีผมและเดินช็อปปิ้งอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งตกดึกจึงกลับมายังฐานทีมพร้อมกัน เธอทำผมกลับมาเป็นสีทองอีกครั้ง ดูราวกับจะยิ่งเจิดจ้าสะดุดตายิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก

จ้าวเฉินไป๋แสร้งทำเป็นเหลือบมองอย่างไม่ตั้งใจ ในใจก็รู้สึกเช่นกันว่าเธอดูดีขึ้นมากจริง ๆ

สีทองประกายดั่งแสงแดดเช่นนี้ ถึงจะคู่ควรกับเธอผู้สดใสและร้อนแรง

เซียวโม่อวี่นั่งตีหน้านิ่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก แม้จะดูไม่ออกว่ากำลังโกรธ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแผ่รังสีเยือกเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด เฉินเฉิงที่กลัวเขาที่สุดถึงขั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ต่งเหวินเยวียนปรายตามองเซียวโม่อวี่แวบหนึ่ง ก่อนจะดึงตัวเซี่ยปิงหลีแล้วกดตัวเธอให้นั่งลงบนตักของเขา “ให้ยืมไปอ้อนกันสักพักแล้วกัน คืนนี้อย่าลืมคืนฉันด้วยล่ะ”

“ยืม?” ใบหน้าของเซียวโม่อวี่เย็นชาดั่งก้อนน้ำแข็ง เอ่ยเรียบเรื่อยอย่างเฉยชา “ฉันยังต้องยืมอีกหรือ”