ตอนที่ 133 แพ้ฉันไม่ใช่แค่ต้องเรียกพ่อ แต่ยังต้องยอมรับแม่ด้วย

ตอนที่ 133 แพ้ฉันไม่ใช่แค่ต้องเรียกพ่อ แต่ยังต้องยอมรับแม่ด้วย

แต่เช้าตรู่ เหล่านักกีฬาก็มารวมตัวขึ้นรถบัสเตรียมไปตรวจสุขภาพที่ศูนย์ตรวจสุขภาพของโรงพยาบาล เนื่องจากรายการตรวจมีโปรเจกต์เจาะเลือดขณะท้องว่าง ทั้งยังมีอัลตราซาวด์ช่องท้องที่ต้องตรวจขณะท้องว่างเช่นกัน ดังนั้นการกายบริหารเช้าและอาหารเช้าจึงถูกยกเลิกชั่วคราว โดยแจกอาหารเช้าเป็นถุง ๆ ไปไว้ในมือของนักกีฬาแต่ละคนให้ถือไว้เอง เพื่อรอตรวจสองรายการนี้เสร็จแล้วค่อยกิน

เซียวโม่อวี่ตอนเจาะเลือดกลับไม่ลนลานเลยสักนิด สีหน้าแทบไม่กระดิกด้วยซ้ำ ดูไปแล้วเหมือนแค่โดนยุงกัดทีหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

เซี่ยปิงหลีตอนเจาะเลือดกลับดูจริงจังยิ่งนัก เธอไม่เหมือนกำลังถูกเจาะเลือด แต่เหมือนกำลังจะฉีดยาให้คนอื่นเสียมากกว่า ดวงตาจ้องเข็มเขม็งไม่กะพริบตา ไม่แม้แต่จะหายใจแรงสักนิดเดียว

“เสี่ยวปิงหลี เธอไม่กลัวเหรอ” อันหมิงเห็นเธอจ้องเข็มแทงเข้าไปในแขนแบบนั้นตรง ๆ “ตาไม่กะพริบเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่กล้ามองด้วยซ้ำ…”

เซี่ยปิงหลีไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งพยาบาลดึงเข็มออกแล้วกดสำลีลงไป เธอถึงได้เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า “ถ้าฉันไม่มองไว้ตลอด มันจะรู้สึกเหมือนโดนลอบโจมตีไม่ใช่เหรอ แน่นอนว่าต้องจับตาดูให้ดีสิ!”

อันหมิงมีทัศนคติตรงกันข้ามกับทฤษฎีชุดนี้ของเธออย่างสิ้นเชิง เขาเชื่อมั่นว่ามองไม่เห็นก็คือไม่มีอยู่ ตนเองขอแค่ไม่มองเข็มแทงเข้าไป สมองก็จะไม่ทันตอบสนองต่อความเจ็บปวด!