กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 ไม่มีการถูกซ้อมครั้งไหนเสียเปล่า
“ไสหัวไป” เซียวโม่อวี่ทิ้งคำพูดเย็นชาไว้คำเดียว แล้วดึงเซี่ยปิงหลีกลับเข้าห้องของเธอไป
ลู่สิงโจวมองอันหมิงตาละห้อยอีกรอบ “พี่อันหมิง~ รับเลี้ยงเจ้าโจวโจวน้อยผู้น่าสงสารคนนี้หน่อยสิครับ~”
“เขาก็เว้นที่ไว้ให้นายแล้วไม่ใช่เหรอ” อันหมิงยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า พลางชี้ไปที่เตียงของเซียวโม่อวี่ด้วยรอยยิ้มกวนประสาท “นายก็อยู่ไปสิ”
“เอ๊ะ?” ใบหน้าของลู่สิงโจวผุดรอยยิ้มแบบเดียวกับอันหมิงขึ้นมาทันที “จริงด้วยแฮะ~”
เพราะต้องตื่นแต่เช้าทุกวัน ทุกวันเซียวโม่อวี่จึงคอยกล่อมให้เธอนอนแต่หัวค่ำ พอส่งมอบโทรศัพท์มือถือไปได้ไม่นานก็เริ่มเร่งแล้ว
เวลายังค่อนข้างหัวค่ำ เซี่ยปิงหลียังไม่มีความง่วงเลยสักนิด แม้จะถูกเซียวโม่อวี่จับขึ้นเตียง เรียวขาก็ยังคงดิ้นกระแด่ว ๆ อยู่ใต้ผ้าห่มไม่ยอมหยุด ราวกับพร้อมจะทะลุผนึกออกมาได้ทุกเมื่อ
“เด็กดี นอนได้แล้ว” เซียวโม่อวี่กดเรียวขาที่กำลังดิ้นไปมาของเธอเอาไว้ พลางกล่อมอย่างใจเย็นจนแทบจะเพลิดเพลินไปด้วย “ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้จะตื่นไม่ไหวเอานะ”
เซี่ยปิงหลีชี้นิ้วไปที่ปากเล็ก ๆ ของตัวเองแล้วเริ่มออดอ้อน “จะเอาจูบก่อนนอน!”
เซียวโม่อวี่ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยกมุมปากหัวเราะออกมาทันที เขาโน้มตัวลงใช้มือยันหมอนของเธอไว้ แววตาเต็มไปด้วยความตามใจ ลูบไล้ใบหน้าน้อย ๆ ที่เริ่มแดงระเรื่อของเธอพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล “วันนี้ทำไมถึงรุกเก่งจัง ไม่เขินแล้วเหรอ”