ตอนที่ 123 ได้ นายเก่ง นายคือต้นตระกูล

ตอนที่ 123 ได้ นายเก่ง นายคือต้นตระกูล

อันหมิงนอนตะแคงหัวอยู่บนพื้นมองดูเซี่ยปิงหลีตัวเล็กกระจิริดวิ่งผ่านเส้นชัยไป ในใจพลันผุดความรู้สึกประหลาดราวกับพ่อแก่ที่กำลังมองดูลูกสาวตัวน้อยของบ้านหัดเดิน ส่วนเซียวโม่อวี่ข้าง ๆ นั่นมองดูแล้วเหมือนไอ้นักเลงหัวทองที่หลอกลูกสาวเขาให้มีความรักในวัยเรียนไม่มีผิด

ไม่ใช่แค่อันหมิง คนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน จู่ ๆ สัญชาตญาณความเป็นพ่อก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

พอเซี่ยปิงหลีวิ่งถึงเส้นชัยก็เลียนแบบคนอื่นโดยการทิ้งตัวลงนอนแผ่ปล่อยจอยอยู่บนพื้น เหมือนแพทริก สตาร์ในเรื่อง “สพันจ์บ็อบ” ที่ตรงไหนเย็นสบายก็นอนตรงนั้นสักงีบ

“วิ่งเสร็จแล้วอย่าเพิ่งนอน ไปเดินหน่อย” เซียวโม่อวี่เดินเข้ามา ใบหน้าดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง เหงื่อแทบไม่ออกด้วยซ้ำ แต่ความเร็วระดับนี้สำหรับเขาก็เหมือนการเดินเล่นจริง ๆ นั่นแหละ

เซี่ยปิงหลีนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น เริ่มทำตัวงอแง “ฉันลุกไม่ขึ้นแล้ว นายอุ้มฉันสิ”

“ได้ ยายบรรพชนน้อย ผู้น้อยจะอุ้มท่านขึ้นมาเดี๋ยวนี้แหละ” เซียวโม่อวี่ยอมแพ้ย่อตัวลง นั่งยอง ๆ แล้วยื่นสองมือออกไปอุ้มเธอขึ้นมา

เซี่ยปิงหลีเองก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย สองขาตวัดกอดเอวชายหนุ่มอย่างชำนาญ คางเกยอยู่ตรงซอกคอของเซียวโม่อวี่ สีหน้าดูจะภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย

อันหมิงยันตัวลุกขึ้นนั่ง ยื่นสองมือไปทางเซียวโม่อวี่ ทำท่าออดอ้อนเลียนแบบเซี่ยปิงหลี “พี่เซียว เค้าก็ลุกไม่ขึ้นเหมือนกันน้า! อยากได้กอดเหมือนกันอ้ะ!”