ตอนที่ 114 ทะเลาะกันทีไรฉันตบตัวเองตลอด

ตอนที่ 114 ทะเลาะกันทีไรฉันตบตัวเองตลอด

จ้าวเฉินหนานวางสายจากเซี่ยหลิงเฉิน แล้วรีบไปโรงพยาบาล

ดวงตาของเซี่ยหลิงเฉินแดงก่ำ ทันทีที่เห็นเขา น้ำตาก็ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก

“นายร้องไห้ทำไม?” จ้าวเฉินหนานปลอบเซี่ยหลิงเฉินที่สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออกอย่างกับผู้ใหญ่ตัวน้อย “มีสามัญสำนึกหน่อยได้ไหม ปอดอักเสบเฉียบพลันแบบนี้ไม่ได้ร้ายแรงอะไร ทั้งยังไม่เสียเงินมากด้วย หยุดร้องได้แล้ว!”

พอเขาปลอบแบบนั้น เซี่ยหลิงเฉินก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“โอเค ๆ! ไม่ร้องแล้ว!” จ้าวเฉินหนานไม่เคยเห็นเซี่ยหลิงเฉินร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน ในสายตาของเขา เซี่ยหลิงเฉินเป็นเหมือนแมวป่าที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าว ไม่สนิทกับใคร ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง และถ้าใครเข้าใกล้ก็จะข่วนเต็มแรงทันที

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร!” จ้าวเฉินหนานเลียนแบบท่าทางของผู้ใหญ่ มือหนึ่งลูบศีรษะเซี่ยหลิงเฉินเบา ๆ ส่วนอีกมือก็ตบหลังเขาเบา ๆ พลางปลอบไม่หยุด “หมอบอกว่าน้องสาวไม่เป็นไร หยุดร้องได้แล้ว!”

เซี่ยหลิงเฉินสะอึกสะอื้นพลางยกมือเช็ดน้ำตา เขาเองก็คาดไม่ถึงว่า ปกติจ้าวเฉินหนานจะดูไม่เป็นโล้เป็นพาย แต่กลับพึ่งพาได้ไม่น้อย

เขาเองก็คาดไม่ถึงว่า ในเวลาแบบนี้ คนเพียงคนเดียวที่ปลอบโยน กอด และให้กำลังใจเขาได้ กลับเป็นคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย