ตอนที่ 113 ต่อไปพวกเขาจะไม่มีแม่แล้ว

ตอนที่ 113 ต่อไปพวกเขาจะไม่มีแม่แล้ว

เซียวโม่อวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า “ที่นายพูดว่าห้ามแตะ หมายถึงการแตะแบบนั้นใช่ไหม”

เขาไม่ได้คิดจะแกล้งอีกฝ่ายแต่อย่างใด เพราะนี่เป็นสถานที่ไว้อาลัยต่อหน้าแม่ของอีกฝ่าย ทุกคำที่พูดออกมาย่อมต้องรับผิดชอบ แน่นอนว่าต้องพูดให้ชัดเจน

เซี่ยหลิงเฉินยิ่งรู้สึกพูดลำบากเข้าไปใหญ่ ต่อหน้าแม่ของตัวเอง เขาเองก็ไม่รู้ควรจะพูดอย่างไร จึงได้แต่ตอบอย่างคลุมเครือ “ก็...ก็คือห้ามทำเรื่องนั้น!”

“ได้” เดิมทีเซียวโม่อวี่ก็ไม่คิดจะมีความสัมพันธ์กับเซี่ยปิงหลีเร็วขนาดนั้นอยู่แล้ว เธอยังเด็กเกินไป เธออาจไม่รู้ความ แต่เขาจะไม่รู้ความไม่ได้

ในสายตาของเขา เซี่ยปิงหลีเป็นดั่งกุหลาบที่ทำจากคริสตัล ทั้งงดงามและเปราะบาง ต่อให้ประคองไว้บนฝ่ามือตลอดเวลา เขายังกลัวว่ามันจะตกแตก แล้วเขาจะยอมให้เธอแปดเปื้อนแม้เพียงนิดเดียวได้อย่างไร

เพียงแค่สองปีเต็ม ๆ นี้ค่อนข้างทรมานเท่านั้นเอง...

ในชั่วขณะนั้น เซียวโม่อวี่รู้สึกขอบคุณประเทศอย่างเหลือล้นที่กำหนดอายุสมรสตามกฎหมายของผู้หญิงไว้ที่ยี่สิบปี หากผู้หญิงต้องรอถึงอายุยี่สิบสองปีเหมือนผู้ชาย เกรงว่าร่างกายของเขาคงอัดอั้นจนเกิดปัญหาไปแล้ว

“นายสาบานสิ!” เซี่ยหลิงเฉินดึงแขนเสื้อของเซียวโม่อวี่ พลางมองเขาด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง “นายสาบานต่อหน้าป้ายหลุมศพของแม่พวกเรา!”