ตอนที่ 110 ยังไม่ค่อยพอ แต่ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก็ได้

ตอนที่ 110 ยังไม่ค่อยพอ แต่ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก็ได้

จริง ๆ แล้วเซี่ยปิงหลีไม่ได้หลับเลย อาจเป็นเพราะเธอเฝ้ารอวันพรุ่งนี้มากเกินไป จนสมองตื่นตัวสุด ๆ ดังนั้นคำพูดเมื่อครู่ของเซียวโม่อวี่ เธอจึงได้ยินครบทุกคำโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

เซียวโม่อวี่แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ทว่าความแดงตรงใบหูกลับเข้มกว่าเซี่ยปิงหลีเสียอีก เขายักไหล่ ทำท่าทางสบาย ๆ เป็นธรรมชาติ ก่อนพูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “ถ้าอย่างนั้น เธอจะตอบตกลงฉันตอนนี้ หรืออยากเปลี่ยนไปตอบในสถานที่ที่เป็นทางการกว่านี้?”

เขาคิดว่า ผู้หญิงน่าจะชอบความโรแมนติกกับเรื่องเซอร์ไพรส์ เดิมทีเขาไม่ได้วางแผนจะสารภาพรักกับเธอข้างเตียงอย่างลวก ๆ แบบนี้ เพราะมันดูไม่ยิ่งใหญ่พอ ราวกับเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอมากนัก ทั้งที่เธอคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดและควรได้รับการทะนุถนอมราวกับอยู่กลางฝ่ามือ

“แล้วทำไมไม่พูดในงานเลี้ยงวันเกิดฉันล่ะ” เซี่ยปิงหลียังคงไม่ยอมเผยใบหน้าเล็ก ๆ ออกมาทั้งหมด เธอเผยเพียงดวงตากลมโตแวววาวที่กะพริบปริบ ๆ ให้เซียวโม่อวี่ดู ท่าทางน่าสงสารน่าเอ็นดูจนยิ่งชวนให้คนรักใคร่

อย่างไรเสียใบหน้าของเธอก็แดงราวกับมะเขือเทศ ถูกคนสารภาพรักแล้วหน้าแดงถึงขนาดนี้ ช่างไม่ได้เรื่องจริง ๆ

“ถ้าเธออยากให้เป็นแบบนั้นก็ได้” สีหน้าของเซียวโม่อวี่จริงจังมาก ไม่มีท่าทีล้อเล่นแม้แต่น้อย

ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ อยากได้ความรู้สึกถึงพิธีการแบบโรแมนติกบ้างก็เป็นเรื่องปกติ