ตอนที่ 92 คงไม่ได้เจอกันหลายวันเลย

ตอนที่ 92 คงไม่ได้เจอกันหลายวันเลย

ศึกชิงแชมป์ฤดูหนาวจบลง เพราะใกล้ถึงช่วงตรุษจีน ทางฐานทีมจึงปล่อยให้หยุดยาวปีใหม่เช่นกัน นอกจากเซี่ยปิงหลีแล้ว คนอื่น ๆ ในฐานทีมต่างก็วางแผนจะกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้าน ตั้งแต่เช้าตรู่ทุกคนต่างพากันเก็บข้าวของสัมภาระ อย่างไรเสียทุกคนก็ถือว่าไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้ว ต้องรีบกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ ทุกคนจึงค่อนข้างวุ่นวายทีเดียว

“เสี่ยวปิงหลี เธอไม่กลับบ้านไปฉลองปีใหม่จริง ๆ เหรอ” เย่ซิงถือกระเป๋าเดินทางที่เก็บเรียบร้อยแล้วเดินลงบันไดมา เห็นเซี่ยปิงหลีนั่งไขว่ห้างกินมันฝรั่งทอดอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ จึงเอ่ยถามอย่างลอย ๆ ทว่าพอถามออกไปเขาก็นึกเสียใจทันที

เซี่ยปิงหลีไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก สำหรับเธอแล้วเทศกาลปีใหม่คงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างชวนให้เศร้าใจ ในวันที่ครอบครัวคนอื่นอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาและครึกครื้นอบอุ่น บ้านของเธอกลับมีเพียงเด็กน้อยสองคนอยู่ด้วยกันเท่านั้น...

สีหน้าของเซี่ยปิงหลีกลับดูเป็นปกติธรรมดามาก ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ทั้งยังหยิบมันฝรั่งทอดกำเล็ก ๆ ป้อนเข้าปาก แล้วตอบกลับอย่างสบาย ๆ ว่า “พี่ชายฉันต้องขึ้นแสดงงานราตรีฤดูใบไม้ผลิ ฉันกลับไปที่บ้านก็ไม่มีใคร ขี้เกียจกลับน่ะ”

จ้าวเฉินไป๋สะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่เดินลงมาจากชั้นบนเช่นกัน สัมภาระของเขาไม่มาก ไม่เหมือนเย่ซิงที่หอบหิ้วพะรุงพะรัง เขาเดินลงมาอย่างเกียจคร้าน ดูท่าทางก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก “คนที่บ้านฉันก็ไม่อยู่เหมือนกัน ปีใหม่นี้พี่ใหญ่กับพ่อของฉันไม่กลับมาทั้งคู่”