กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 65 ช่วยพูดกับพี่เซียวให้ฉันหน่อยสิ
ราตรีสงัด ไฟในห้องรับแขกของฐานทีม SY ยังคงสว่าง เย่ซิงยังคงนั่งดูการวิเคราะห์เกมย้อนหลังอยู่ในห้องรับแขก เขาไม่ได้ขยันอะไรหรอก สาเหตุที่แท้จริงต้องย้อนไปเล่าตั้งแต่การแข่งขันกับทีม H2O เมื่อเช้า
ช่วงบ่าย ท้องฟ้ามืดครึ้มเป็นแถบ ฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก คนของทีม SY มาถึงสนามกีฬาอีสปอร์ต แม้ว่าทุกคนจะกางร่ม แต่เย่ซิงก็ยังเปียกมะลอกมะแลกเหมือนลูกหมาตกน้ำ
เซี่ยปิงหลีมองเย่ซิงที่กำลังเอาผ้าขนหนูเช็ดหัวอยู่ข้าง ๆ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “นายกางร่มไม่ใช่เหรอ ทำไมยังเปียกซ่กขนาดนี้ล่ะ?”
เย่ซิงยังไม่ทันตอบ จ้าวเฉินไป๋ก็หัวเราะขึ้นมาก่อน “ก็เจ้าคนงี่เง่านี่เล่นร่มไม่หยุดจนทำพังน่ะสิ”
เย่ซิงดึงผ้าขนหนูที่คลุมหัวลงมา สะบัดผมหน้าม้าที่เปียกชื้นแล้วเถียงข้าง ๆ คู ๆ “ร่มอัตโนมัตินี่คุณภาพแย่เกินไปต่างหากล่ะ ฉันกาง ๆ อยู่มันก็หุบเองเฉยเลย! ยังดีที่ฉันถือสูง ไม่อย่างนั้นคงโดนหนีบหัวแตกไปแล้ว!”
“ถ้างั้นเดี๋ยวนายก็ต้องไปเบียดคันเดียวกับคนอื่นแล้วล่ะสิ” เซี่ยปิงหลีกลั้นขำ สีหน้าสะใจอย่างเห็นได้ชัด เธอนั่งอยู่บนโซฟา ไขว่ห้างกระดิกปลายเท้าดุ๊กดิ๊กไปมา
“เดี๋ยวแกเอาร่มฉันไปกาง” เซียวโม่อวี่เอ่ยขึ้นมา ทำเอาเย่ซิงสะดุ้งตกใจ กัปตันบ้านเขาเริ่มทำตัวเป็นผู้เป็นคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
เย่ซิงมองเซียวโม่อวี่อย่างไม่อยากจะเชื่อ พลางยกมือทาบแก้มทำท่าซาบซึ้งใจสุดขีด “จริงเหรอพี่เซียว? แล้วพี่จะทำยังไงล่ะ? ถ้าพี่เปียกฝนขึ้นมาผมคงปวดใจแย่!”