ตอนที่ 10 รุ่งชั่วครู่ยังสู้พรหมลิขิตไม่ได้

ตอนที่ 10 รุ่งชั่วครู่ยังสู้พรหมลิขิตไม่ได้

“ไปดูสวนดอกไม้กันไหม?” เซียวโม่อวี่ก้มหน้าถามเสียงเบา ที่จริงเขากลัวว่าเจ้าพวกโง่ไม่กี่คนนั้นจะทำเธอตกใจจนหนีไป

เซี่ยปิงหลีพยักหน้า ตั้งแต่แรกเธอก็สนใจสวนดอกไม้ขนาดใหญ่กับสระว่ายน้ำเป็นพิเศษ

ในสวนปลูกดอกไม้ไว้หลากหลายสายพันธุ์ แม้ยังเดินไปไม่ถึงก็ได้กลิ่นหอมหวานลอยมาเป็นระลอก ดอกไม้แต่ละพุ่มผลิบานอย่างงดงาม เห็นได้ชัดว่าคนดูแลใส่ใจมาก

“ปกติจี้เฟิงเป็นคนดูแลดอกไม้พวกนี้ เขาใส่ใจกับเรื่องพวกนี้มาก” เซียวโม่อวี่พูดอย่างเรียบเฉย ราวกับกำลังกอบกู้ภาพลักษณ์ของเพื่อนร่วมทีมตัวป่วนพวกนั้น

แม้เซี่ยปิงหลีจะไม่สนิทกับจี้เฟิง แต่ก็เคยได้ยินเรื่องของเขามาบ้าง ได้ข่าวว่าเป็นคนอ่อนโยนมาก ดูจากตอนนี้แล้วข่าวลือก็ไม่ได้เกินจริง คนที่ชอบดอกไม้ใบหญ้าส่วนใหญ่มักมีนิสัยอ่อนโยน

“ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงออกจาก SAD” จู่ ๆ เซียวโม่อวี่ก็พูดประโยคนี้ขึ้นมา เซี่ยปิงหลีไม่ทันตั้งตัวจริง ๆ ถึงกับถอยหลังไปหลายก้าวอย่างลนลาน

“ได้ยินว่าเธอหักขาหวังสิงเจา” เซียวโม่อวี่มองเธอด้วยสายตาชื่นชม “ทำได้ดี”

เซี่ยปิงหลีชะงักไปอีกครั้ง จู่ ๆ เธอก็นึกถึงตำรวจหญิงคนนั้น เธอก็พูดแบบนี้เหมือนกัน บอกว่าเซี่ยปิงหลีเป็นคนกล้ามาก

“แต่…” เซียวโม่อวี่พูดต่อด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ทำไมถึงหักแค่ขาเดียวล่ะ?”