ตอนที่ 2 คนหน้าตาดีล้วนเป็นคนดี

ตอนที่ 2 คนหน้าตาดีล้วนเป็นคนดี

“หวังสิงเจาเรียกคนมาเพียบเลย เขาจะมาแก้แค้นเธอ!” โค้ชคงรู้สึกผิดจริง ๆ จึงเล่าเรื่องที่บังเอิญได้ยินมาว่าหวังสิงเจากำลังจะมาแก้แค้นเธอ “ตอนนี้คงดักรออยู่ข้างนอกแล้ว! เธอหนีออกทางประตูหลังไป อย่าอยู่ในเมืองอู่ซีอีกเลย!”

เซี่ยปิงหลีขมวดคิ้ว นึกถึงตอนที่เพิ่งเจอหวังสิงเจาซึ่งกำลังจะลงแข่ง เขาเดินกะเผลก ขณะจ้องเซี่ยปิงหลีด้วยสายตาอาฆาต และพ่นคำหยาบคายออกจากปากไม่หยุด

คนฉลาดย่อมไม่เสียเปรียบต่อหน้า ความแค้นของสุภาพชนรออีกสิบปีก็ยังไม่สาย!

ดังนั้นเซี่ยปิงหลีจึงรีบซื้อตั๋วเครื่องบินไปซั่วเป่ย์ทางอินเทอร์เน็ต จากนั้นคว้าหมวกมาสวมบนศีรษะอย่างลวก ๆ แล้วรวบผมยาวขึ้นอย่างไม่พิถีพิถัน วันนี้เธอสวมเสื้อผ้าสีเข้มตัวใหญ่ที่หลวมโพรกและไม่พอดีตัวอยู่แล้ว แถมยังสวมหน้ากากปิดใบหน้าเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มงดงามเอาไว้

อืม ปิดมิดชิดดี

เซี่ยปิงหลีมีรูปลักษณ์สะดุดตา ใบหน้าสวยเกินจริง ดวงตาหวานเย้ายวนคู่หนึ่งชวนให้คนมองใจอ่อน ผิวพรรณขาวราวหิมะ และผมยาวดัดลอนสวยที่ยาวเลยเอวลงมา ทำให้เธอดูราวกับเอลฟ์ผู้ไม่แปดเปื้อนโลกีย์ในเทพนิยาย

เธอพยายามแต่งตัวอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจแล้ว

เซี่ยปิงหลีรีบวิ่งเหยาะ ๆ ออกทางประตูหลัง สนามกีฬาอีสปอร์ตด้านหลังเป็นลานจอดรถพอดี แต่ทันทีที่เธอเดินมาถึงลานจอดรถ ก็เห็นคนแต่งตัวดูเป็นนักเลงหลายคนยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงทางเข้า ในมือยังถือกระบองเหล็กเอาไว้ด้วย

เซี่ยปิงหลีรีบหลบไปอยู่ด้านหลังรถบัสคันใหญ่ที่จอดอยู่ข้างตัว เพื่อให้แน่ใจว่าคนพวกนั้นจะมองไม่เห็นเธอ