เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 ฉันรับซื้อ ฉันพูดเป็นใหญ่
คนที่ไม่มีความละอาย ไร้เทียมทานทั้งใต้หล้า
ซ่งเต๋อจงวัยห้าสิบกว่าปี ใบหน้าที่ถูกแดดเผาจนดำเกรียมบิดออกเป็นสีหน้าเยินยอสารพัดแบบในพริบตา
ไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นสาวน้อยอายุยี่สิบกว่าปีหรือเปล่า
ขอแค่ให้เงินได้ เรียกแม่ก็ยังได้!
“คุมได้! คุมได้!”
“หนู วางใจเถอะ ครั้งหน้า ไม่สิ ครั้งนี้ ข้าวสาร ผักของครั้งนี้ ผมจะให้พวกเขาจัดให้สะอาดหมดจดแน่นอน!”
“เมื่อกี้ผมพลั้งเผลอไปหน่อย คนบ้านนอกเคยชินกับความหยาบ ๆ คิดว่ามีเศษหญ้าเศษดินนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร ใครจะไปคิดว่าพวกนี้จะยิ่งทำเกินไปเรื่อย ๆ!”
“คุณจะมาที่นี่รับซื้อข้าวสาร ผักเป็นประจำ นี่เป็นเรื่องใหญ่ของทั้งหมู่บ้าน พวกเขากล้าโกงไม่ได้หรอกครับ!”
“ถ้าให้ผมจับได้ว่าใครกล้าโกงอีก ในมันฝรั่งมีดินอยู่แม้นิดเดียว ในถั่วมีต้นวัชพืชแม้แต่ต้นเดียว ข้าวสาร ผักของบ้านนั้น ผมไม่รับซื้อแม้แต่ชั่งเดียว!”