เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 "อย่ารังแกเขาล่ะ"
"เอาเป็นว่า เรื่องทั้งหมดก็ประมาณนี้แหละ เด็กรุ่นหลังโตแล้ว ไม่ต้องพึ่งพาที่บ้านออกไปตั้งตัวได้เอง ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็นับเป็นเรื่องน่ายินดี" โซอี้สรุปความสั้นๆ ไม่กี่คำ ราวกับเครื่องจักรรายงานข่าวไร้ความรู้สึก ทว่าในน้ำเสียงกลับแฝงความไม่พอใจจางๆ "แต่น้องห้าทำตัวดีกับหมอนั่นเกินไปหน่อยนะ..."
ต้วนฮ่าวไป๋อึกอักอยากพูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะอดรนทนไม่ไหวหลุดปากถาม "...เอ่อ คุณกำลังอิจฉาอยู่เหรอครับ?"
โซอี้ปฏิเสธทันควัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววดูแคลนอย่างชัดเจน "จะเป็นไปได้ยังไง?"
ต้วนฮ่าวไป๋ขานรับ "อ๋อ" ทว่าวินาทีต่อมากลับได้ยินอีกฝ่ายโอดครวญ "แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ นะ ว่าน้องห้าเมินใบหน้าอันงดงามล่มเมืองของฉัน แล้วหันไปสนิทสนมกับเจ้าเด็กหน้าตาธรรมดาๆ คนนั้นได้ยังไง หมอนั่นมีตรงไหนหล่อสู้ฉันได้บ้าง..."
ต้วนฮ่าวไป๋ "..."
...ก็อิจฉาจริงๆ นั่นแหละพ่อคุณเอ๊ย?!
แถมเหตุผลยังพิลึกพิลั่นอีกต่างหาก!