เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 อยู่บ้านสามีไม่ให้นอนบนเตียงเหรอ
ต้วนฮ่าวไป๋ตั้งสติได้เล็กน้อย อ้าปากทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกโซอี้ขัดจังหวะเสียก่อน "เอาล่ะ ฉันรู้ว่านายอยากถามอะไร แต่เพิ่งถามเลย เวลามีค่า พูดให้มันสั้นๆ เข้าใจง่าย นายตั้งใจฟังก็พอ"
ต้วนฮ่าวไป๋ "..."
"จะมีเหตุผลอะไรได้อีกล่ะ ท่านแม่ฉันไม่ชอบขี้หน้าเขาน่ะสิ ยายแก่หัวดื้อนั่นก้าวข้ามปมในใจตัวเองไม่ได้ เอาแต่โทษว่าเป็นเพราะน้องห้า พ่อถึงได้หนีไป ไร้สาระสิ้นดี" โซอี้หลุดคำหยาบออกมาอย่างหาได้ยาก ทว่าท่วงท่ายังคงสง่างามไม่เสื่อมคลาย "ชาตินี้คนที่ท่านรักมีแค่ตัวเองเท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นวันๆ จะเอาแต่เพ้อหาอัลฟ่าระดับสูงทำไม ฉันว่าท่านคงเป็นพวกชอบอัลฟ่าด้วยกันเองนั่นแหละ"
ต้วนฮ่าวไป๋ "..."
เรื่องนั้นน่ะ
ตัวผมเองก็เป็นครับ
"แน่นอน ฉันไม่ได้เหยียดรสนิยมนะ ฉันว่าก็ดีเหมือนกัน จะได้มีลูกยากๆ จุดจบที่ดีที่สุดของตระกูลเราคือการสิ้นไร้ทายาทนี่แหละ" ราวกับกลัวอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด โซอี้จึงรีบพูดเสริมขึ้นมาดื้อๆ "ฉันแค่หมั่นไส้แม่ตัวเองเฉยๆ"
ต้วนฮ่าวไป๋พยักหน้ารับอย่างเนือยๆ
เขาเริ่มชินกับความผีเข้าผีออกของคุณชายคนนี้แล้ว จึงพยักหน้าอย่างใจเย็นเพื่อให้เขาเล่าต่อ