เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 ขอบคุณนะ
“แต่ไม่กี่วันความก็แตก แค่ดูหนังก็ร้องไห้แล้ว ปลอบยังไงก็ไม่หยุด ฉันล่ะจนปัญญาจริงๆ ฮ่าๆ!”
“ตอนนั้นยังมีคนแอบนินทาด้วยนะว่าฉันรังแกลูกน้อง ให้ตายสิ ชื่อเสียงฉันเสียก็เพราะแบบนี้แหละ ฉันเลยเรียกเขามาคุย เขาก็บอกว่าไม่อยากร้องเหมือนกัน แต่มันกลั้นไม่อยู่...”
“พอเกิดเรื่องขึ้น ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด ฉันเป็นห่วงหมอนั่นที่สุดแล้ว อายุตั้งยี่สิบสามสิบแล้วแท้ๆ แต่นิสัยยังเหมือนเด็ก ใจดีเกินไป ฉันกลัวว่าถ้าเขาไปอยู่ใต้บังคับบัญชาคนอื่นแล้วจะโดนรังแกเอา...”
ระหว่างที่ฟัง เซอร์แลนเทียร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกยิ้มจางๆ เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ไม่หรอก เขาไม่โดนใครรังแกแน่”
ต้วนฮ่าวไป๋โอบกอดเซอร์แลนเทียร์แล้วซุกไซ้เบาๆ น้ำเสียงที่ทอดถอนใจเจือไปด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด “รู้สิ รู้อยู่แล้ว ไม่ดูบ้างล่ะว่าอยู่ใต้บังคับบัญชาใคร อยู่กับนายเขาปลอดภัย แถมยังดีต่ออนาคตของเขาด้วย...”
“ว่าแต่ พวกเขามาอยู่ใต้บังคับบัญชานายตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ” ต้วนฮ่าวไป๋เอ่ยถามอย่างสงสัย “คำสั่งเบื้องบนเหรอ ตอนนั้นเรามีเรื่องบาดหมางกันขนาดนั้น พวกเบื้องบนก็ช่างหาคนมารับช่วงต่อจริงๆ...”
เซอร์แลนเทียร์เอ่ยแทรกขึ้นมาเรียบๆ “ฉันเป็นคนขอเอง”
“หืม?” ต้วนฮ่าวไป๋ตามไม่ทันไปชั่วขณะ “หา? อะไรนะ นายขอเองเหรอ...”
เซอร์แลนเทียร์อธิบาย “ฉันเป็นคนยื่นเรื่องขอย้ายพวกเขามาอยู่ใต้บังคับบัญชาของฉันเอง”