เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 64 คำสั่งเสียเมื่อสี่ปีก่อน
ความคิดของต้วนฮ่าวไป๋ล่องลอยตามคำบอกเล่าของอีกฝ่ายไปไกล ในยุคที่การสื่อสารล้ำสมัยขนาดนี้ การส่งโปสการ์ดนับเป็นเรื่องที่คนทำกันน้อยมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแนบดอกไม้ใบหญ้าจากสถานที่ที่ตัวเองอยู่ส่งมาพร้อมกันด้วย
"มีอยู่ปีหนึ่ง โปสการ์ดที่เขาส่งมาว่างเปล่า" เล่าถึงตรงนี้ เซอร์แลนเทียร์ก็ยิ้มออกมาบางๆ เขายื่นมือออกไปรองรับเกล็ดหิมะที่ปลิวละล่องลงมา "มันคือหิมะ เขาเขียนกำกับไว้บนนั้นว่า เขารักการใช้ชีวิต ชอบดื่มโกโก้ร้อน และชอบยิ้ม ไม่เหมือนคนตระกูลคาเวียนพวกนั้นเลยสักนิด"
หิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา เกาะพราวอยู่บนขนตายาวงอนของเขา
"ถ้าเทียบกับคำว่าครอบครัว พวกเราเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่า" น้ำเสียงของเซอร์แลนเทียร์แผ่วเบา เจือความเศร้าสร้อยจางๆ "แต่หลังจากนั้นเกือบสี่ปีเต็ม ก็ไม่มีใครได้รับข่าวคราวจากเขาอีกเลย อีเปอร์อันนั่วหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย"
เซอร์แลนเทียร์พึมพำเสียงเบา เต็มไปด้วยความผิดหวังและโทษตัวเอง "พวกเราหาเขาไม่เจอ..."