เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 55 หนทางยังอีกยาวไกล
ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทัก พอหันมาเห็นว่าเป็นเซอร์แลนเทียร์ก็ถอนหายใจโล่งอก เผยรอยยิ้มเขินอายออกมา "อ้อ อาจารย์เซอร์แลน คุณเองเหรอครับ..."
ทุกประโยคที่ไคเวินซือพูดออกมา ใบหน้าของเขาก็จะแดงขึ้นทีละนิด จนสุดท้ายลามไปถึงลำคอที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อ ทว่าสีหน้ากลับดูเหมือนยกภูเขาออกจากอก
เซอร์แลนเทียร์พยักหน้า ผลักประตูเปิดออกเพื่อเชิญอีกฝ่ายเข้าไปข้างใน พลางถามซ้ำอีกครั้ง "มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่ากำลังตามหาใครอยู่"
ไคเวินซือตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "มาหาคุณครับ"
มือที่กำลังเก็บของของเซอร์แลนเทียร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขานิ่งคิดอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะเงยหน้าถามกลับ "ไคลี่อังเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ"
"ไม่ครับ น้องชายผมสบายดี ไม่ใช่เรื่องของแก..."
พอนึกถึงสภาพของต้วนฮ่าวไป๋เมื่อครู่ เซอร์แลนเทียร์ก็เผลอแสดงความใจร้อนออกมาอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงที่เคยสงบนิ่งเจือความร้อนรนเล็กน้อย แต่โดยรวมก็ยังฟังดูปกติ "มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาเถอะครับ ที่บ้านยังมีคนรอผมอยู่"