เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ซีโอดอร์
มีดทานอาหารสีเงินร่วงกระทบพื้นดังกังวาน
ซีโอดอร์นอนแผ่อยู่บนพื้นร้องโอดโอยเสียงหลง เขากลิ้งไปกลิ้งมา ฮู้ดสีดำหลุดร่นเผยให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์เหมือนเด็กที่กำลังทำหน้าตาละห้อยน่าสงสาร
เห็นท่าทางแบบนั้น มุมปากของเซอร์แลนเทียร์ก็กระตุกยิกๆ เขาใช้ปลายรองเท้าเขี่ยอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะหลุดปากพูดออกไปตามสัญชาตญาณ “เลิกสำออยได้แล้ว”
ได้ยินดังนั้น ซีโอดอร์ก็เก็บสีหน้าหดหู่ทันที นั่งขัดสมาธิหัวเราะแฮะๆ บนพื้น แล้วเอ่ยแซวอย่างทะเล้น “แหม คุณชาย ความจำเสื่อมจริงหรือเปล่าครับเนี่ย ทำไมผมรู้สึกว่าแรงทุ่มเมื่อกี้มันคุ้นๆ พิกล”
เซอร์แลนเทียร์ไม่สนใจ เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง ซีโอดอร์เองก็ไม่รู้สึกว่าเสียหน้า ลุกขึ้นมานั่งฝั่งตรงข้าม “หิวหรือยังครับ เรากินข้าวกันเลยไหม”
ซีโอดอร์บ่นพึมพำพลางยื่นเมนูอาหารให้ด้วยท่าทางคุ้นเคย “ผมสั่งไปแล้วส่วนหนึ่ง คุณชายดูสิครับว่าอยากสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม”
เซอร์แลนเทียร์กล่าวขอบคุณตามมารยาท สั่งน้ำองุ่นเพิ่มอีกหนึ่งขวด จากนั้นก็นั่งพิจารณาคนตรงหน้าเงียบๆ