เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 โรไนเดอ เรมอนด์เซิน
เซอร์แลนเทียร์ไม่ใช่คนช่างพูด เวลาส่วนใหญ่จึงมีแต่โรไนเดอที่เป็นฝ่ายชวนคุย
"ร่างกายผมไม่ค่อยแข็งแรง ทำงานหนักไม่ไหว โบสถ์เองก็ขาดคน ส่วนเด็กๆ ก็เรี่ยวแรงน้อย แถมส่วนใหญ่ร่างกายยังไม่ค่อยสะดวก เขาก็เลยแวะมาช่วยบ่อยๆ..."
เซอร์แลนเทียร์นั่งฟังเงียบๆ พยักหน้ารับเป็นระยะ พอได้ยินเรื่องของต้วนฮ่าวไป๋ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นจางๆ
เขารู้ดีว่าอัลฟ่าของตัวเองเป็นคนดีมาก และเขาก็ชอบฟังคนอื่นเอ่ยปากชมอีกฝ่าย
"แต่ก็นะ" โรไนเดอยักไหล่อย่างจนปัญญา "เจ้าตัวดูจะไม่คิดแบบนั้นเลย"
"หืม?" น้ำเสียงเย็นชาของเซอร์แลนเทียร์เจือแววสงสัย "หมายความว่าไง?"
"อัลฟ่าผู้มีน้ำใจคนนี้ไม่เคยคิดว่าตัวเองทำเรื่องยิ่งใหญ่อะไรเลยน่ะสิ"
"ทั้งที่จริงๆ แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องบริจาคเงินให้โบสถ์ หรือมาคอยเป็นห่วงเป็นใยความเป็นอยู่ของพวกเราเลยด้วยซ้ำ"
เซอร์แลนเทียร์ชะงักไป ก่อนจะเข้าใจความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของโรไนเดอ