กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 เสียงร่ำไห้จากแดนไกล
แค่เอาตัวเองให้รอดก็พอแล้ว
แค่มีชีวิตรอดต่อไปได้ก็ดีถมไปแล้ว
โลกใบนี้มีความทุกข์ทรมานมากมายนัก ยิ่งใส่ใจมากเท่าไหร่ก็ยิ่งหาเรื่องใส่ตัวมากขึ้นเท่านั้น
ใครกันเล่าที่จะได้ยินเสียงร่ำไห้จากแดนไกล
ต้วนฮ่าวไป๋ยกมือขึ้นลูบผ้าปิดตาข้างซ้ายโดยไม่รู้ตัว พลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง
เมื่อคนข้างกายพลิกตัวไปมาไม่หยุด เซอร์แลนเทียร์เองก็พลอยข่มตานอนไม่หลับไปด้วย
เขาคิดว่าต้วนฮ่าวไป๋ยังคงกังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน
เรื่องที่พอจะอธิบายได้ เขาก็อธิบายไปหมดแล้ว
หรือเป็นเพราะเขาพูดน้อยเกินไป อีกฝ่ายจึงยังคงค้างคาใจอยู่