กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 หรือว่า... ลองไปหางานทำดีไหมนะ?
แต่ภาพที่ต้วนฮ่าวไป๋ออกจากบ้านแต่เช้าตรู่กลับมืดค่ำ คอยง่วนอยู่กับกองเศษเหล็กชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนั้น เซอร์แลนเทียร์เห็นมาตลอด
เหนื่อยมากแน่ๆ
จู่ๆ เซอร์แลนเทียร์ก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมา
ไม่ใช่เพราะคิดว่าต้วนฮ่าวไป๋ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายหรืออะไรทำนองนั้น
ในสายตาของเขา นั่นคือเงินที่ต้วนฮ่าวไป๋หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง อีกฝ่ายย่อมมีสิทธิ์เต็มที่ในการตัดสินใจว่าจะใช้จ่ายอย่างไร
เซอร์แลนเทียร์แค่รู้สึกผิดที่ตัวเองไม่สามารถมอบชีวิตที่ดีกว่านี้ให้อีกฝ่ายได้
เซอร์แลนเทียร์ก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง และจังหวะนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นใบปลิวแผ่นหนึ่งถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า
นั่นมัน...
ใบประกาศรับสมัครงานเหรอ?